Ég veit bara ekki hvað.   En líklega hefur það eitthvað með það að centralbloggið mitt breytist í vísisblogg og ég kem til með að eiga það á prenti sem er á prenti þar til alla vega vísir deyr.  Sem er náttúrulega betra en tæknilegur altækur dauði....

..eða þið ykkar sem viljið handa áfram að fylgjast með ástum mínum og sorgum þá ætlar blogcentral að leggja niður þjónustu sína og ég er því tilneydd til að tjá mig á öðrum miðlum.

Ég er að skoða það sem er í boði og vil eingöngu vera þar sem umhverfið hentar vel athafnaþrá minni og því vil ég benda ykkur á:

http://www.ellublogg.blogspot.com

http://www.blogg.visir.is/ella

http://www.elina.blog.is

jamm eða bara ekki.....

Bara rassgat í bala!!!

Ég veit fyrir víst, að klukkutími að stað og klukkutími frá stað er full mikið fyrir mig.  Eitt lítið kík í hús tekur bara heila þrjá klukkutíma.

Þetta er ekki að gera sig...

Þess vegna er ég að fara að leigja í smáíbúðarhverfinu milli Skeifu, Elliðaárdals, Bústaðarvegs og Grensás.   Eitthvað gengur þetta samt brösulega því strákurinn sem vildi svo endilega leigja mér, og það helst strax, skildi allt eftir fyrir pabbann til að redda.  Pabbinn er svo bara að flækja málin fyrir mér á alla kanta.  Húsaleigusamningurinn er ekki að gera sig,  íbúðin tæmist ekki af sjálfu sér og þrif eru ekki byrjuð einu sinni.

Þetta gengur ekki...

Ég er náttúrulega ein af þessum kærulausu bjartsýnu einstaklingum sem ekkert bítur á (hélt ég) sem komst að því að bara tilhugsunin um að flytja rekur mig nánast undir koddann.  

Hver nennir að bera bókakassa, bókahillur, jólaskraut, teiknidót, rúm, skrifborð og leikföng út og inn um þar næstu helgi?

Ekki ég...

Ligg eiginlega í óminnisþoku sykurfíkilsins eftir að hafa troðið mig út af gráfíkjum og döðlum eftir eitt átröskunarkastið.

Skrítið hvað ég verð alveg hryllilega svöng stundum......

Næringarskortur sagði Stjórnmálasinnaðahjúkkan þegar ég bretti upp ermunum á Mínum Vinnustað til að sýna henni stolt alla marblettina sem ég fékk af kayakabröltinu um helgina.

Skelfingu lostin fletti ég mig klæðum þegar ég kom heim til að virða fyrir mér handleggi mína og fótleggi.  Allur þessi aragrúi útlima státar af punkta blettum sem öðrum stærri bláleitum blettum á víð og dreif.

Það flettist alltaf í gegnum myndaalbúmið mitt á hliðarsvæði skjásins svo að ég er endalaust minnt á það hvað það var gaman að taka þátt í hinu og þessu.  Hvað maturinn er girnlegur, strákarnir sætir, börnin mín skemmtileg og allt mitt líf undanfarið líflegt.

Jamm og ég var í skálavörslu hjá FFF og er að fara á þær slóðir aftur í sumar....

Ég lærði að bremsa á kayak, beygja á staðnum, tylla í ölduna, bjarga félaga mínum, bjarga mér, rétt áratök, róa til hliðanna og koma bát, sem er á hvolfi þegar ég kem að, á réttan kjöl.  Og kannski eitthvað meira en ég man það þá ekki núna.

Ég er öll marin og blá og úrvinda en ég er alveg í sæluvímu eftir þessa helgi.

Næst er stefnan sett á að læra á skauta.  

Ég keypti mér tilbúna grænmetisrétti í Nóatúni áðan og verð að viðurkenna það að mér líður eins og svindlara...

Annars er ég að missa mig í döðlu-áti, hnetusmjörs-smakki  og aprikósu-oftroðslu.....

Í dag (laugardagur) eyddi ég deginum í að hlakka til að mæta á kayaknámskeið, mæta á kayaknámskeið og dæsa af sælu yfir að hafa verið  á kayaknámskeiði.

Auk þess prjónaði ég nokkrar umferðir, borðaði upp úr einni poppskál, veltist um á googlinu  sem áhorfandi við bloggsíðugerð og horfði á sjónvarpsefni sambýlingsins.

Ég á strætókort.....

...eða er hún utan við okkur og hoppar stundum inn, fram, upp eða út, okkur að óvörum þegar við búumst síst við henni...

Gæti verið að til sé hin algildi veruleiki sem við skynjum bara í eigin ófullkomleika að takmörkuðu leiti.  Svona eins og frummyndakenning Platóns...

Ég veit ekki.

En núna hlusta ég á Karl Pilkington út í eitt og er eiginlega undrandi að þarna úti sé einhver sem að einhverju leiti tjáir sig um hugsanir sem allt eins gætu verið mínar.   Maðurinn er magnaður.

Ég heyrði í Pabbanum... hann var að gera allt sem sonurinn ætlaði að gera í gær...  hann hélt líka að hann yrði aðeins lengur en enga stund við að gera það sem hann þyrfti að gera...  en hann ætlaði að skoða þetta allt og heyra svo í mér aftur...

..og auðvitað veit ég eitthvað, annars væri ég víst ekki að kenna, vinna og lifa.  En ég vildi að ég væri alveg með ALLT á hreinu.   Vissi hver Þalemus væri, hvað 'puns' þýðir og kynni steppdans eða eitthvað.  Núna ergi ég mig yfir að vita ekki nákvæmlega hver Marcel Duchamp er, Ken Dodd eða Arthur Miller án þess að google.  Á morgun mun ég svo ergja mig yfir að vita ekki allt um einhverj aðra einstaklinga...  vita ekki hvað gerðist um hvern, hvenær....

..og hafrún, ég át yfir mig síðasta sólarhring svo hér er ekkert lystastol í gangi. Bara lélegt stjórnun á stjórnunarþörfum athöfnum hins daglega lífs.....  og ást.

Úti fýkur snjórinn til og frá eins og hann geti ekki ákveðið sig um að vera eða fara.  Inni fjúka hugsanir mínar milli veggja höfuðkúpunar eins og þær geti ekki staðsett sig.

.._{elska hann} - elska hann ekki - elska hann - elska hann ekki - ^{elska hann} - elska hann ekki - elska hann - elska hann ekki - _{elska hann} - elska hann ekki - elska hann - elska hann ekki - elska hann - elska hann ekki - _{elska hann} - elska hann ekki - elska hann..

Ég sig með prjónana í fanginu, tölvuna til hliðar við mig og bókina ..að morgni var ég alltaf ljón.. opna á borðinu þar sem ég er að lesa hana einu sinni enn og pæla í þeim spurningum sem ég vil varpa á nemendur mína í næsta tíma.

Ég er hrædd um að ég borði of lítið suma daga....  og þá meina ég allt of lítið.  Í gær t.d. var það hafragrauturinn sívinsæli í morgunmat (sem etin var undir hádegi),  tvær döðlur sem fóru upp í mig einhvers staðar áður en ég hljóp út í strætó til að komast á vinnustað, ein orkustöng (190 hitaeiningar) meðan á kennslu stóð, einn banana meðan ég beið eftir strætó (sem var langur tími) og hafragrautur þegar ég kom heim (þar sem ég nennti ekki að elda neitt annað)...

Þetta er ekki alveg að gera sig....

Svo að núna er planið að elda kínóa og sæta kartöflu í hádegismat.   Sulla svo einhverju saman til að taka með á vinnustað í kvöld og helst það mikið að eitthvað verði afgangs til að borða á morgunvaktinni.

Lífið er algjör snilld.....

Í fyrsta lagi lá ég í rúminu eins lengi og ég nennti og það var sko lengi. 

Síðan lá ég í rúminu mínu og skoðaði Karl Pilkington.   Ástæðan fyrir því að ég velti þeim náunga fyrir mér er frekar ódýr.  Ég er eiginlega svo áhrifagjarn einstaklingur að það er bara alveg grátlegt að horfa upp á.  Ég var að tala við Æ-manninn á Mínum Vinnustað og var að forvitnast um hvað hann væri að skoða og lesa og spá í á nýju ári og hann talaði um Karl Pilkington með ljóma í augunum og eins og það væri augljóst að hver vitiborin mannvera þessa heims vissi deili á honum og hefði einhverja skoðun á lífi hans og limum.

Núna klóra ég mér í hausnum yfir eigin vanmátti gagnvart enskri tungu og plana leiðir til að sigrast á þeim veikleika....

Þegar ég er búin að nenna að fara úr rúmi, einhvern tíma á eftir, ætla ég að þvo mér hátt og lágt í sturtu, maka á mig einhverju mýkjandi (ég er komin til ára minna og orðin full þörf á að reyna að sporna gegn hrörnuninni) og mála mig inn í viðeigandi standard hins íslenska kvennmannsandlits.

Ég er nefnilega að fara á mannamót.  Mér er boðið að taka þátt í fjölskylduheiðurssamkomu vinar míns Nördsins í tilefni þess að hann eldist eins og aðrir og fær hrukkur, skalla og ístru.

Ég er að fara að eyða kvöldinu með Nördinu og Toppmanninum.....

Annars stefni ég að því að eyða dögunum í vitleysu í minni framtíð.  Lífið hefur svo miklu meira að bjóða en eilífa streitu yfir væntanlegum aukavinnudegi, námi eða fjárhagslegri velferð minni. Ég held það hljóti að vera toppurinn á tilverunni að teikna á hverjum degi, prjóna örlítið meðan verið er að elda einhvern framandi rétt og glugga um leið í einhverjum pappírum sem segja frá einhverju forvitnilegu efni.  Skreppa svo út í bæ til að tálga, ganga á einhverja þúfu og kæla sig í sjónum í góðum félagsskap.

Spurning dagsins er hvernig ég ætla að þjálfa líkaman, hvar, hvernig og á hvaða hátt.....

Rétt fyrir jól gekk ég framhjá OfvirkuHjúkkunni á Mínum Vinnustað og skellti í átt til hennar þeim orðum að núna mætti hún leita að íbúð handa mér.   

Þá hafði ég ekki séð UnguStúlkuna sem býr með mér nánast í hálfan mánuð....

Í gærdag þegar ég var á leið í jarðaför suður í Keflavík hringdi svo umrædd hjúkka og sagðist vera búin að finna íbúðina en þar sem ég var ekki beint í stuði til að taka þátt í umræðunni varð það að samkomulagi að ég myndi hafa samband við hana eftir jarðaför.   Sími heillar mig ekki beint þannig að oft vil það verða svo að ef ég á að hringja til baka í einhvern getur sú áætlun léttilega fjarað út í sandinn.   Það varð úr um þetta umrædda símtal.  Ég fékk reyndar annað símtal stuttu eftir það fyrra þar sem ég var beðin um að mæta á aukavakt á Mínum Vinnustað.  Ég sagði: ..nei..  en hringdi svo strax aftur um hæl þegar ég var búin að hugsa um alla peningana sem ég fengi og þá staðreynd að Æ-maðurinn væri á vakt og sagði:  ..já..

Ef við styttum söguna til muna mundi ég eftir að hringja í hjúkkuna fá ítarlegt yfirlit um málið og hringja svo í umræddann mann til að fá tækifæri til að skoða íbúðina.

Íbúðareigandinn sótti mig svo heim í hlað á pikkup á 54" dekkjum í morgun og skilaði mér þangað til baka eftir að ég hafði skoðað, sagt við hann að ég vildi íbúðina og bent honum á þær mublur sem ég væri til í að hafa í láni frá honum.

Þannig að um næstu mánaðarmót mun ég eiga heima í 105 Reykjavík....

Ég er búin að henda í þvottavél, borða hálfan banana og raða öllum bókabunkanum mínum upp á nýtt.   Á eftir kemur svo maður sem vil endilega leigja mér íbúð.....

Ég eyddi jólunum í orlofsbústað í Miðhúsaskógi með stórum hluta afkomenda minna.  Þar sátum við og föndruðum jólaskrautið,  lékum okkur í snjónum og létum borgarstressið líða úr okkur í heitapottinum.

Hátíðleikans nutum við svo, ég og Verðandi Trúarbragðafræðingur í miðnæturmessu í Skálholtskirkju í boði annars vígslubiskupsins.  

Til að höndla svona viku í dreifbýlinu án fjárhagslegs hruns varð ég að eyða næstu viku á Mínum Vinnustað án vonar um lausn.   Fyrsti frídagurinn var svo í gær og honum henti ég fyrir fyrsta tilboð um aukavakt á svimandi háum launum.  

Á Mínum Vinnustað er planið að ég taki að mér ritarastarfið á deildinni í u.þ.b. 60% stöðu og klári svo hin 40% með álagsvöktum.   Mér finnst þetta verulega áhugavert plan og sit núna alla daga að reyna að raða þessum 40% niður þannig að ég gleðjist sem mest.

En það má ekki vera vakt á máundagskvöldum því þá kenni ég saklausum einsaklingum um töfra neðanþvottsins.   Á miðvikudagskvöldum teikna ég.  Á fimmtudagskvöldum eru félagsróðrar í Kayaksfélaginu á sumrin. Og á föstudagskvöldum geng ég á fjöll.   Ég held að það sé alveg úr myndinni að vinna ekkert um helgar.

Eftir að ég verð búin að skoða þessa íbúð sem maðurinn vil endilega leigja mér held ég að ég kíki á mömmu, litlu systur og nýjasa frændann minn.  

Mér líður eins og ég hafi sofið einhverjum þyrnirósarsvefni hér á árunum áður og núna þurfi ég að lifa hratt og gera allt sem ég hefði átt að hafa vit á að gera þegar ég var yngri.

Prufa að lifa í kommúnu...

Fara til útlanda að vinna...

Læra á skíði...

Læra á skauta...

Læra á línuskauta...

Læra skriðsund, útskurðatækni og að teikna...

Gerast grænmetisæta...

Fara á köfunarnámskeið...

Stunda sjósund...

Ganga á alla hóla og hæðir...

Prufa fjórhjól, mótorhjól, snjósleða, vatnakött og fallhlífastökk...

Skríða inn í hella...

Fara út á sjó...

Ég setti mér markmið.  Ég setti mér markmið löngu fyrir áramót og yfirfæri þau því fúslega yfir á áramótaheit.   Eitt af þessum heitum var að rækta betur vini mína og fjölskyldu á þessu ári. Til að ná því markmiði verð ég að setja niður áætlun, áætlun sem gæti virkað.  Svo að núna klóra ég mér í hausnum yfir hverjir eru vinir mínir...  Hvað fjölskyldan þolir mikil afskipti af minni hálfu...  og hverju ég ætla að sleppa til að hafa tíma í húsvitjanir...

Kæru vinir og vandamenn nú megið þið vara ykkur því ég ætla sko að kaffæra ykkur í ást og umhyggju þetta árið.......