Skilgreining:   að koma við aðra manneskju með höndum eða eigin líkama þannig að hjartsláttur hans, innri líkamsstarfsemi og öll líkamslykt er eitthvað sem ekki getur farið fram hjá þér....

Þegar ég var krakki hafði ég líkamlegt óþol við snertingu.  Frekar en að snerta aðra sat ég í afkáralegum stellingum sem kostuðu mikla líkamlega vanlíðan sem þó var betri en sú sem ég fann fyrir við snertinguna sjálfa.   Kossar og knús frá ættingjum og fjölskyldu var skelfileg upplifun sem reyndi eftir fremsta megni að komast hjá.   
Þetta bitnaði líka á samneyti mínu við stráka en þrátt fyrir þessa fötlun tókst mér að búa til fjögur börn og lifa nokkuð eðlilegu samlífi fram eftir öllum aldri....

Núna finnst mér lífið lítils virði án snertingar og þar sem ég er ekki í sambandi, ekki hluti af pari eða ekki gift verða allir strákar sem ég umgengst virkilega varir við þessa áráttu mína. 
Nördið situr til að mynda stundum í sófanum þegar ég mæti á vinnustað og það fyrsta sem ég geri við þær aðstæður er að setjast niður við hlið hans og nudda mér þétt upp við hann meðan ég spyr hann frétta.   Ef hann stendur í sínar tvær fætur geng ég hins vegar svo þétt upp að honum að hann er tilneyddur til að láta hendur sínar falla utan um mig og þrýsta mér að sér.
Eins gott að hann á ekki kærustu sem sér til okkar.....

GönguglaðiKúrubangsinn verður ævinlega var við þessa áráttu og lætur sér fátt um finnast þótt hann lendi við hlið mér á bíó eða á leiksýningum.....
FallegiSalsadansarinn hló og heimtaði pláss til að borða....
Maðurinn í flugvélinni á leið til Akureyrar naut þess bara rétt eins og ég..... og
Toppmaðurinn er orðin svo vanur að hann er hættur að snúa upp á mig og leggja mig á grúfu á gólfið....

Ég leiðbeini á námskeiði þar sem við kennum starfsfólki LSH að hjálpa fólki við að ná stjórn á sér.   Þar fæ ég að snerta og vera snert nánast frá  átta til fjögur, fimm daga vikunnar. 

Næsta námskeið er í byrjun apríl....

Ég prjóna, ég hekla, ég les.....

Ég vinn á Mínum Vinnustað, ég vinn hjá Mímir, ég vinn hjá litlu fyrirtæki í Kópavogi.....

Ég geng, ég hjóla, ég skokka.....

Bla,bla,bla....  eitthvað.    Ég er að farast úr streitu suma daga því þá á ég eftir að mæta einhvert... skipuleggja hvernig ég geti mætt tímalega.    Og.... hvað, af öllu sem í boði er og mig langar að taka þátt í, sé hugsanlega fræðilegur möguleiki á að ég geti verið með í.

Mig langar of mikið......

Ég hugsa líka of mikið.  Ég er heltekin af hugsunum um stráka, brjóst, göngur og hjólreiðar.  Ekki beint það sem fimmtugar konur hugsa um samkvæmt forskriftinni.  En einu sinni hélt ég að lífi mínu yrði bókstaflega lokið ef eitthvað kæmi fyrir bobbingana framan á mér.  Síðan hafa liðið mörg ár og margar brjóstagjafir.  Á þeim tíma hef ég líka mikið þroskast og mikið lært og komist að þeirri staðreynd að hvað sem á dynur þá heldur lífið áfram og það er bara undir einstaklingnum sjálfum komið hvort það er ánægjulegt líf eða ekki.    

Einu sinni sagði strákur við mig:  ..Ég er með flottari brjóst en þú.  Skammast þú þín ekkert fyrir þetta? "   um leið og hann fór höndum um gripina.

Ég segi bara:  ..Rassgat í Bala"  því enn einu sinni verð ég að fara að kaupa mér minni skálar......

Ég fór á leiksýningu í gær....

Þar sem ég er virkilega áhrifagjörn kona Þurfti VesturPort leikhópurinn ekki að hafa mikið fyrir því að hrífa mig með.

Ég á bók sem heitir ..Ég vildi óska að einhvers staðar biði einhver eftir mér"

Í gær fór ég í Kringluna til að kaupa mér sokkabuxur.   Þar sem ég er aldrei með það á hreinu hversu stór eða umfangsmikil ég er kippti ég bara kjólnum upp fyrir mjaðmir og gaf afgreiðsludömunni færi á að lesa á miðann á þeim sokkabuxum sem ég var í.

Ég er að fara að mæta í skokkhóp sem ætlar að hittast á sunnudögum í hádeginu, trimma örlítið og synda svo.

Sudoku á hug minn og hjarta þessa stundina.

Ég verð að standa upp og taka smá skorpu í að þrífa leirtau heimilisins.

Jamm... ég veit.  Sundurleitar hugsanir eru stundum bara það eina sem loðir við heilabörkinn þegar ég byrja að skrifa.   Ég er enn í hrifningarvímu eftir leiksýninguna í gær.   Strokur, ber brjóst og undarleg hreyfing í háloftunum.....  

Mér var heitt......

Ég er ekki til ánægð með mig.....

Ég sekk alltaf dýpra og dýpra í sukkið. 
Ég er til að mynda alveg við það að týna sjálfri mér ofan í Hnetusmjörskrukku.   Hnetusmjörskrukku frá Sollu sem er alveg lífrænt ræktuð alla leið.
Ég týndi göngutaktinum við samferðafólk mitt, þar sem ég mætti ekki sjálf í eigin, áður auglýsta, ferð.  Og týndi þá um leið nennunni fyrir að hreyfa mig.
Í gær týndi ég svo heilanum, ærunni og gleðinni yfir að vera til.   Og..... í gær týndi ég Toppmanninum.

Í sjálfsvorkunarkasti dauðans vegna óþæginda frá bólgnum ökla fór ég að leika mér með Toppmanninum í gær.  
Toppmaðurinn er (fyrir þá sem vita það ekki nú þegar)  sá einstaklingur í þessum heimi sem mér þykir mest til um koma.  
Hann er ekki bara fallegur heldur er hann skemmtilegur líka.  Svo má ég koma heim til hans þegar ég vil.  Ég má nota strauboltan hans í hans þágu, sem gefur mér tilfinningu fyrir því að mín sé þó þörf einhver staðar í einhvern smá tíma.   Og vegna tilvistar hans þarf ég yfirleitt ekki að drekka bjórinn minn ein.
Í gær var ég sem sagt að leika mér með Toppmanninum.   Og eins og oft áður þurfti ég að bregða mér afsíðis til að létta af mér sem var upphafið af skelfilegri atburðarrás því þegar ég kom fram aftur var Toppmaðurinn horfinn.   Þar sem ég hafði innbyrgt nokkra Thule fyrr um kvöldið virkaði heilinn ekki betur en svo að ég fylltist angist, ráfaði stefnulaust um og rýndi í mannfjöldann í von um að finna hann.   Úrkulu vonar hringdi ég svo í símanúmerið hans en síminn var utan þjónustusvæðis eða ekki kveikt á honum svo angist mín óx bara og að endingu hoppaði ég vælandi heim. 

Þrátt fyrir skelfilega vanlíðan á meðan á þessu stóð og á leiðinni heim og alveg alla leið inn í draumaheima var þetta eiginlega það besta sem gat gerst svona eftir á séð því ég var búin að missa tökin..... Ég týndi nefnilega sjálfri mér og var búin að gleyma fögrum fyrirheitum með öllum sínum væntingum og skyldum næsta dags.

Ég rétt svo vaknaði tímanlega til þrífa af mér förðunina áður en ég mætti til kennslu í morgun.....

Á morgun mun ég sita og stara opinmynnt.....

Ég á linsur og það þrjár tegundir.  
Ég tek viku í skálavörslu í Húsavík í sumarlok og þegar henni lýkur ætla ég að ganga yfir í Loðmundafjörð.
Ég er að byrja í skokkhóp.
Ég á Sudoku-bók.

Annar öklinn á mér tók upp á því að bólgna og kvarta hljólega yfir hreyfigleði minni.   Þar sem ég hef aldrei verið mikið fyrir það að hlusta á kvartanir líkama míns yfir einu né neinu hundsaði ég þetta ámátlega vein og gekk um fjöll og fyrnindi eftir sem áður.  Í dag dæli ég í mig dópi  (voltaren rapid og parkódín) í stórum skömmtum, strekki á svæðinu með teygju-strokk og neita að hreyfa mig meira en nauðsynlegt er.
Þegar ég vakna á morgun ætla ég ekki að ganga í vinnuna.... ég ætla ekki heldur með strætó.... hins vegar mun ég standa á brúnni og húkka mér far. 

Stundum brosi ég meira en ég geri venjulega.

Dagurinn í dag er einmitt þannig dagur.   Dagur þar sem ég brosi hringinn.   Til þess að ég brosi svona mikið, þarf annað hvort strák sem veitir mér athygli eða eitthvað nýtt sem poppar inn í líf mitt.

Í dag fékk ég athygli stráks.   Jamm....  það gerist ekki oft eftir að ég hætti að vera sautján.  En í dag fékk ég sem sagt athygli stráks.   Í dag fann nefnilega strákur hjá sér þörf til að segja mér að hann vilji ekki giftast mér,  ekki vera í neinni tegund sambands við mig og alls ekki vera hinn hlutinn af pari með mér.   Jamm.... svekkjandi.   Einmitt þegar mér líður eins og ég eigi heiminn og að ég sé einn eftirsóknarverðasti félagsskapur fyrir fallega stráka hvaðan af úr heiminum fæ ég þetta eins og blauta tusku í andlitið.

Hvað þarf eiginlega til að strákur falli fyrir mér...... 

Ef ekki væri fyrir hvað mér líður alveg hryllilega vel eitthvað á sál og líkama væri ég skælandi.  En vegna þess að ég er virkilega ánægð með mig og mitt nær-umhverfi í kvöld brosi ég bara hringinn.

Suma daga er ég með báða fætur á jörðinni.   Þeir dagar eru yfirleitt bestu dagarnir í lífi mínu.   Það eru þeir dagar sem ég átta mig á því að það er ekki hægt að gera allt....

Síðasta Seinniparts-Þriðjudags-Kennsludegi mínum er lokið.   Framvegis mun ég geta tekið þátt í öllum Þriðjudagsgöngum með Ókunnuga Fólkinu.   Í næstu viku mun ég einnig geta mætt aftur í sjósund á mánudögum.   Í framhaldi af því kem ég líka til með að mæta í göngu með Fallega Fólkinu, í skokkhóp á sunnudögum, ganga áfram á Esjuna á Föstudagskvöldum og reyna mitt besta til að hanga aftan í Smalanum og BrjálaðaÆvintýraManninum ef þeir fara eitthvað að brölta.

Það er svo gaman að hafa eitthvað fyrir stafni.........

Ég á vinkonu sem skammast á hverju ári yfir Valentínusardeginum, Hrekkjavökunni og öðrum dögum sem eru ekki ramm-Íslenskir.
Ég hef líka séð annars lagið að stofnaðir eru einhverjir hópar á Facebook sem sérhæfa sig í að vera á móti þessum og hinum deginum.
Síðan koma dagar eins og Alþjóðlegur konudagur, dagur Íslenskrar tungu, Alþjóðlegi geðheilbrigðisdagurinn og svona mætti lengi upp telja.

Við þá sem svitna upp úr skónum yfir svona dögum vil ég segja eitt orð:    _^,,FLEIRRI"
Hugsið ykkur bara hvað þetta er mikil hagræðing fyrir okkur sem vitum lítið um margt.  Núna getum við eytt heilum degi við þankagang um Ástina, svo getum við gleymt henni þess á milli.  Einn dag á ári veltum við okkur upp úr vandamálum tengdum Íslenskri tungu og hömumst við að berja okkur í brjóst stolti yfrir henni, svo getum við gleymt henni þess á milli.  Sama getum við gert yfir geðheilbrigði, fötlun, bollum, hrekkjum, ofbeldi gegn börnum, konum o.s.fr.
Hverju málefni helgum við einn dag og þess á milli engar áhyggjur né þarflegir þankagangar sem trufla venjubundið líf hversdagsmanneskjunar..

Já, ég segi bara:   

        ..fleirri svona upphrópunardaga.. _{stolið orð frá Gurðrúni Ingólfsdóttur í von um að hún erfi ekki bullið við mig....}

Í morgun þegar ég vaknaði ákvað ég að matarinnbyrgðir dagsins yrðu í öðru formi en rúsínur með súkkulaði, PepsíMaxi og MaxPopCorni svo að ég hóf eldamennsku á Graskerasúpu....  sem er sko virkilega í frásögu færandi.   Ég er nefnilega algjörlega hætt að elda þar sem tími og tilefni eiga ekki samleið í þessu koti þessa dagana.
En.. þar sem kókosmjólk er eitt af því sem ég sulla út í þessa Graskerasúpu varð ég að opna eina dós og komst þá að því að dósaupptakari er eitt af því sem þetta heimili skortir í dag.   Eitt gat á toppinn og annað á botninn skilaði þó því sem skila þurfti svo ég er sátt.  Ég verð samt að reyna að muna eftir því að skreppa í verslunarleiðangur....

Sem minnir mig á það að í gær fór ég tvisvar út í Hagkaup á vinnutíma og það á bullandi launum.  Í annað skiptið labbaði ég hægt út í gegnum Útilíf og missti mig í dagdraumum.  Þar strauk ég skíðum sem einhvern daginn verða mín.  Þar strauk ég hjólreiðafötum sem hugsanlega verða mín.  Þar strauk ég hlífaðarfatnaði frá Cintamani sem verða mín áður en Sveinstinur í Öræfajöklaferðin gengur í garð.   

Og koma svo peningar, streyma til mín !

.....virðist vita allt.     

Þegar mér líður illa spyr hún:  ..hvernig líður þér ?".    Þegar ég hef gert eitthvað af mér segir hún:  ..og bara allir sáttir".    Og þegar eitthvað spennandi hefur gerst, kemur hún með spurninguna:  ..eitthvað að frétta ?".  

Hún gjörsamlega endurspeglar sál mína og það beint framan í mig.......

Ég hef líka fengið það óþvegið úr spilalestri hennar einu sinni og bráðum ætla ég meðvitað að notfæra mér hæfileika hennar.  Hún er nefnilega töfralæknir og með Háskólagráðu um mannslíkamann og þar sem mér er svo illt í bólgnum ökla ætla ég að fá hana til að lækna mig.

Ég held að hún sé sáluhvíslari.....

Ég er fúllynd og fjandsamleg og get ekkert gert við því.

Ég þarf að ná árangri í tímastjórnun og það í gær.   Komst samt að því í dag að  fleirri en ég glíma við þetta sama vandamál.  Sem er auðvitað mikill léttir.

Hugsa ennþá um hagræðinguna sem það myndi gefa ef strákar væru með ljósaskilti á enninu sem gæfi til kynna hvað þeir hugsuðu.

Svona skilti sem stæði á: 
..ég vil sofa hjá þér..
..ég vil ekkert samband..
..ég vil eiga þig um aldur og ævi..
..ég veit ekki hversu alvarlegt ég vil að þetta verði..
..mér líkar ljómandi vel við þig..
..ég er vinur þinn..

Í kvöld saknaði ég GönguglaðaKúrubangsans.  Mér finnst verulega gott að hafa hann nálægt mér.
Smalinn var að veltast í nálægð minni og FormaðurÚtivistanefndar ásamt SjósundsKonunni og Konunni með hárið...

Ég er líka mikið að velta því fyrir mér afhverju Toppmaðurinn vill ekki leika við mig.  Hvað Nördið er að gera.  Maðurinn sem byggði sér Félagsheimili, Tásukarlinn, GönguglaðiStrákurinn, Tónlistamaðurinn, Maðurinn sem ég vil giftast, FalleguMennirnir og allir hinir..

Mig vantar oft leiðarvísir í gegnum lífið.....

Því stundum skil ég bara ekki neitt.....

Ég, til dæmis, skil stundum ekki fólk.   Ég skil ekki afhverju peningaveskið mitt er alltaf tómt, hvernig hægt er að halda tímaáætlun eða hvers vegna hvatinn til tiltektar týnist alltaf. 

Og ég skil ekki alltaf allt sem sagt er við mig og alls ekki það sem látið er ósagt.

Í sex ár er ég búin að hanga utan um öklann á Toppmanninum og alltaf hefur hann sagt:  ..nei, þú ert asni"  um leið og hann lætur allt eftir mér.
Nördið er búið að segja í einhver fjögur ár:  ..ég er bestur"  á meðan hann vælir í mér um að hann geti ekki þetta eða ráði ekki við hitt.
ArtDan er búin að segja:  ..allt fyrir þig"  í mörg ár en svo svarar hann ekki einu sinni símtölum mínum.
GunniGötustrákur sagði:  ..um aldur og ævi"  og hefur svo ekki sést í tvo mánuði....

Núna undanfarið hafa strákar sagt við mig: 
    ..má ég bjóða þér á kaffihús? "
    ..eigum við að drekka kaffi saman? "
    ..ræddum við ekki um það að þú myndir hringja ? "
    ..ætlaðir þú að bjóða mér í bjór ? "
    ..ætlar þú að koma í nudd til mín ? "

og ég hef ekki hugmynd um hvort þeir eru að meina það sem þeir segja eða hvort eitthvað annað stærra og meira liggi á bak við.    

Þess vegna ætla ég að segja ykkur eitt í trúnaði.  
Ég er mikið fyrir snertingu.   Þegar ég snerti einhvern er það vegna þess að mig langar til þess.  Og ef ég snerti einhvern aftur og aftur er það vegna þess að mér finnst gott að snerta viðkomandi. 
Ég á það líka til að faðma fólk.   Þegar ég faðma  fólk er það vegna þess að mér þykir voðalega mikið vænt um viðkomandi og tel að við höfum framkvæmt eitthvað sérstakt saman.
Ég er líka vís til þess að ráðast á fólk og kyssa það.  Þegar ég kyssi fólk er það vegna þess að mér líður alveg afskaplega vel þá stundina.
Ég hrífst af öllum.   Mér finnst allir áhugaverðir.   Og ég trúi því að eitthvað gott búi í öllum.

Ég segi yfirleitt það sem mér finnst og þegar að því kemur að  ég vil eitthvað meira frá þér en ég hef þá segi ég þér frá því.

Framvegis mun ég taka því sem þú segir eins og þú segir það og ekki reikna með að neitt annað liggi á bak við orð þín eða önnur merking en sem almennt er samþykki fyrir í samfélaginu sem við búum í.

Þannig að þegar ég kem til með að bjóða þér í mat, inn í kaffi eða upp á bjórdrykkju þá liggur ekkert meira á bak við það en löngun til að eyða tíma með þér vegna þess hve áhugaverður einstaklingur þú ert.  

hvað tíminn leiðir svo í ljós, leiðir tíminn í ljós

_{birt með tilliti til þess að þetta er túlkun  mín á líðan minni núna á þessari stundu og ber alls ekki að lesa þannig að það eigi að bera vott um skoðun mína á morgun, næsta dag eða aðra daga.}

Ég veit ekki hvers vegna en:

mér þykir gott að borða matinn minn með fingrunum..
mér finnst gaman að horfa á fólk..
mér leiðist að tala um hluti sem mér kemur ekki við..
mér finnst allt fólk áhugavert en þó sumt áhugaverðara en annað..

Ég er komin undir sæng heima hjá mér eftir enn einn letidag þar sem ég gaf mér tíma til að fara niður í miðbæ Reykjavíkur til að fara inn í bókabúðir að strjúka, fletta og lesa í nýjum bókum.

Deildarstýran býður mér upp á námskeið á vinnutíma...
Vinkona mín segir:  ...gerðu bara þína skattaskýrslu sjálf...
Strákarnir líta mig ekki viðlits...
og ég veit það afþví að ég les Facebook að litla barnabarnið mitt er veikt...

Ég er mikið að hugsa um að elda alvöru mat minnst einu sinni í viku......

Ég stóð í stofunni áðan og teygði á hverri taug sem hrærist í mínum skrokki með tilfinningu fyrir því að heimurinn er minn....

Ef ekki væri laugardagurinn með væntanlegri átta tíma kennslu væri ég í afslöppun....

Ég þarf samhliða kennslu og undirbúning fyrir þessa sömu kennslu að framkvæma ýmislegt ef ég get gefið mér tíma til þess......
Þarf að mæta til augnlæknis....
þarf að mæta til læknis....
þarf að mæta til sjóntækjafræðingsins til að máta linsur....
þarf að borga einhverja reikninga....
þarf að kaupa mér eins og eitt pils og einn bol og kannski sokkabuxur....
þarf að fara í Misty að skoða undirföt....
þarf að fara með gönguskóna til skósmiðs....
þarf að versla göngubuxur....
þarf að hitta vinkonu og kannski hinar vinkonurnar líka....
þarf að hitta pabba...
þarf að þrífa hér heima, baka súkkulaðiköku og elda eins og eitt læri...
Þarf eiginlega að fara á skíði, mæta í ræktina eða ganga eitthvað langt...

....ég er alveg sannfærð um að lífið heldur áfram þótt ég sleppi því að framkvæma það sem á þarfalistanum er.....   

En það er líka kannski bara spurning um að forgangsraða.....

Ég er svöng !